L’associu Alcudina hè u fruttu d’un’ amicizia, di l’amori di issa tarra è di issa lingua, è d’a passioni d’a
musica.
Appassiunati ch’è no semu, è pinsirosi d’u duvintà di a noscia tarra nativa, emu circatu di trattà parechji
timatichi à modu nosciu.
Da u patrimoniu cù Oriu è Più ch’è un innu, à a lighjenda di Divota o d’A svolta passendu pà qualchì
passi di storia cù Ghjuvan’Cameddu, Millelire, Dopu à cent’anni.
U sintimentu di sirenu ritrovu dop’à qualchì frastorni di vita cù Circu u soli.
A natura dino ci faci matriculà mentri chì a cuscenza cummuna in ghjiru à l’ambiu ùn hè mancu istampa
un mudelu. C’emu vulsutu tandu criticà cù Qual’semu.
Cù Eddara vulemu dinuncià torna una volta issa ghjenti chì t’hà poca primura di ciò ch’è no semu è ciò
ch’e no vulemu. Campà corsi in tarra noscia è in libartà.
Ma ùn si pò micca parlà d’a Corsica senza ramintà u so cuntestu ughjincu.
Dunqua emu mintuatu una parti di ciò ch’hè duvintatu u populu corsu cù Populu sè. Un custatu chì i modi
di raghjunà sò cambiati è di sfurtuna fighjulemu ma ùn femu.
Allora ferma sempri a spiranza d’un lindumani più beddu è più assulanatu pà i nosci fiddoli chì sarani
fiddoli d’a Corsica, « Voddu creda in a ghjuventù, u so impegnu più ch’e mai, da rinnuvà incù virtù quissu
mondu ch’hè soiu ormai ».